Het slecht nieuws gesprek en miscommunicatie

Er was eens een manager die voor de moeilijke opgave stond om een medewerker te ontslaan. Zijn functie was overtollig geworden, er moest bezuinigd worden en de medewerker liep al tegen zijn pensioen aan.
Nu was het ook nog zo dat dit een zeer loyale medewerker was, die al meer dan twintig jaar elke dag trouw en met volle overgave voor het bedrijf werkte. Dat maakte het nog eens extra moeilijk en de manager wilde dit op een menselijke en goede manier doen. Hij bedacht een aantal strategieën.

Hij startte het gesprek met de medewerker door eens te informeren of hij het nog naar zijn zin had. Ja, dat was het geval, hij ging nog elke dag met plezier naar zijn werk. Zo kom ik er niet, dacht de manager. Dus gooide hij het over een andere boeg en vroeg of de medewerker hobby’s had waar hij misschien eens wat meer tijd aan wilde besteden. Nou, dat was een schot in de roos. Hij vertelde dat hij altijd al graag eens met zijn camper een wat langere reis wilde maken, dat was zijn grote droom. De manager veerde op en zei dat hij dat dat wel eens mogelijk kon worden.
Binnenkort zou deze medewerker alle tijd krijgen om er eens lekker op uit te trekken, want vanwege de reorganisatie zou hij nu eens heerlijk de tijd krijgen om die reis te gaan maken. Zijn functie kwam te vervallen en een en ander moest nog eens heroverwogen worden. Dus waarom niet eens van die vrije tijd gaan genieten.

De medewerker voelde zich gevleid. Hij kreeg een sabbatical na al die jaren van hard werken. Blij verliet hij de kamer om het grote nieuws aan zijn vrouw te vertellen. De manager was tevreden dat zijn medewerker het naderend ontslag zo goed oppakte. Hij had toch duidelijk aangegeven dat er straks geen functie meer zou zijn en de medewerker met vervroegd pensioen kon gaan. Beiden waren zeer tevreden.

Tja, het bovenstaande is waar gebeurd. Menselijk en met gevoel voor de medewerker, maar miscommunicatie ten top.

Liesbeth van Weert